دولت فرانسه در ماه‌هاي اخير نشانه‌هايي از ناپختگي و نرمش نسنجيده و بي‌سابقه در برابر فشار کاخ سفيد از خود نشان داده است که ادامه آن بدون ترديد موقعيت پاريس را در اتحاديه اروپا تضعيف و موقعيت رقيبان اين کشور را تقويت مي‌کند.

تلاش آمريکا براي استفاده از موقعيت و نفوذي که فرانسه در اروپا براي خود دست و پا کرده، تاکنون به شکل‌هاي مختلف خود نمايي کرده است.

با اين حال فرانسه هر بار با زيرکي و تکيه بر ارزش‌هاي مستقل فرانسوي، از هم‌گام نشان دادن خود با سياست‌هاي کاخ سفيد طفره رفته بود.

در آخرين نمونه يعني اشغال عراق توسط آمريکايي‌ها - فرانسه از سياست‌هاي آمريکا فاصله گرفت و آن را ناقض حقوق و قوانين بين‌المللي دانست.

از زمان آغاز انتخابات سال جاري رياست جمهوري فرانسه شواهد حاکي از آن بود که آمريکا قصد دارد در هنگامه‌ تغيير جناح قدرت در پاريس، ظرفيت سياسي فرانسه در اتحاديه اروپا را به خدمت بگيرد و از آن در سمت و سوي سياست‌هاي ضدايراني خود بهره برداري کند.

بازشناسي جايگاه اروپايي فرانسه نشان مي‌دهد، موقعيت و نفوذ کنوني اين کشور که طمع طرف آمريکايي را بر انگيخته، ناشي از سياست‌هاي سنتي و مستقل پاريس و خودداري از همگامي با منافع خود خوانده آمريکايي‌ها بوده است، جايگاه و نفوذي که بدون ترديد در صورت گرايش پاريس به سياست‌هاي جنگ‌طلبانه کاخ سفيد، چون گذشته نخواهد بود.

موضعگيري متعادل‌تر ديگر کشورهاي عضو اتحاديه اروپا در برابر سياست‌هاي تحميلي آمريکا، به ويژه در مورد ايران، نشان مي‌دهد که فرانسه رفته رفته از همگامي با مواضع مشترک ديگر اعضاي اتحاديه باز مي‌ماند.

طرح موضوع تحريم اروپايي برضد ايران توسط برنارد کوشنر وزير امور خارجه فرانسه نيز از همين جنس است.

اين پيشنهاد اينک به جاي آن‌که نوعي ابتکار عمل از نوع فرانسوي بشمار رود، به همراه ديگر مواضع تند اخير فرانسه در واقع «ساز مخالف» دولت پاريس در اتحاديه اروپا است که نواي ناخوش آن در مجموعه نسبتا هماهنگ و آرام اتحاديه، بي‌ترديد شگفتي سياستمداران کهنه کار اروپايي را نيز بر مي‌انگيزد.