شبکه خبر دانشجو ـ سرويس بين الملل
	نخست وزير رژيم صهيونيستي، ايهود اولمرت يکشنبه گذشته از مطرح کردن طرح تقسيم بيت المقدس در کنفرانس صلح خاورميانه خبر داد و قائم مقام نخست وزير اين رژيم روز دوشنبه تلاش براي تقسيم را تلاش براي رسميت دادن به رژيم غاصب صهيونيستي در ميان اعراب و جامعه جهاني اعلام کرد.
	به گزارش «شبکه خبر دانشجو» به نقل از آسوشيتدپرس، ايهود اولمرت نخست وزير رژيم غاصب صهيونيستي در جلسه هفتگي کابينه به اعضاي کابينه اش گفت: در کنفرانس صلح خاورميانه آمريکا که ماه آينده برگزار مي‌شود از طرح تقسيم بيت المقدس که مولفه کليدي در روابط اسرائيل و فلسطين است، حمايت خواهد کرد. ايهود اولمرت اضافه کرد: اگرچه مذاکرات با محمودعباس نتيجه اي نداشته است اما طرح صلح خاورميانه آمريکا نخواهد توانست جايگزين صحبت مستقيم با خود فلسطيني‌ها شود. بيت المقدس که فلسطينيان خواستار تشکيل حکومتي به پايتختي آن هستند اکنون از موارد مناقشه آميز بين طرفين است. قائم مقام نخست وزير اسرائيل، در مورد اين طرح گفت: شرق بيت المقدس و حومه آن که عرب نشين هستند به فلسطيني‌ها واگذار خواهد شد؛ در اين تقسيم، بخشي از شهر را که رژيم غاصب قدس در جنگ خاورميانه اي سال 1967 از اردن گرفته است به دولت فلسطين واگذار خواهد شد. رومون تعداد فلسطيني‌هاي ساکن شرق بيت المقدس و حومه را صد و هفتاد هزار نفر عنوان کرد و گفت: شهر بيت المقدس و حومه نبايد به فلسطيني‌ها منتقل شود. قائم مقام نخست وزير اسرائيل از مخالفت بعضي عناصر جنگ طلب کابينه اولمرت مثل ليبرمن از حزب بيتينو با طرح تقسيم خبر مي‌دهد. رومن به راديوي ارتش درباره موافقان مي‌گويد: دوحزب مرکزي با طرح تقسيم موافقند و اکنون مهمترين هدف براي ما نگه داشتن دولت يهودي اسرائيل است. قائم مقام نخست وزير رژيم غاصب قدس، هدف از انجام طرح را رسميت دادن به رژيم غاصب قدس در جامعه جهاني و بخصوص ميان دولت‌هاي عرب عنوان مي‌کند تا ثبات و استقلال رژيم غاصب قدس در مناطق يهودي نشين تامين شود. بنا به گزارش مطبوعات فلسطين اشغالي، رومن خواستار واگذاري بعضي مناطق مورد مناقشه در جنگ شصت ساله بين طرفين به فلسطينيان شده است. گفتني است اسماعيل هنيه، نخست وزير دولت ضد صهيونيستي و مردمي فلسطين، کنفرانس صلح خاورميانه اي آمريکا را تحريم کرده است و معاون دبير کل جنبش جهاد اسلامي نيز از تشکيل کنفرانسي در دمشق در پاسخ به کنفرانس صلح خاورميانه اي آمريکا در مريلند خبر داده است. محمود عباس رئيس تشکيلات خودگردان فلسطين هم با اشاره به اينکه فلسطين بدون بيت المقدس معنا ندارد، تاکيد کرد: فلسطيني‌ها به بهانه صلح حاضر به پذيرش هر خواسته اي نيستند./انتهاي پيام/

به نقل از www.snn.ir

مؤسسه خانه آزادي واشنگتن، پس از مطالعه 67 مورد تغيير از رژيم‌هاي استبدادي به دولت‌هاي دمکراتيک در چند دهه گذشته، به اين نتيجه رسيد که اين تغييرات با تجاوزات خارجي تسريع نشده و بيشتر آنها تحت تأثير سازمان‌هاي اجتماعي و مدني دمکراتيک و اقدامات غير خشن شکل گرفته‌اند. يک پژوهشگر برجسته آمريکايي با اشاره به تاريخ اقدامات آمريکا در ايران و تحولات مختلف به وجود آمده در سياست ايران، تأکيد کرد که ابزار براندازي جمهوري اسلامي در کنترل آمريکا نيست. به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، «استيفن زونس»، استاد علوم سياسي دانشگاه سان فرانسيسکو و سردبير بخش خاورميانه‌اي Foreign Policy in Focus، در مقاله‌اي با اعلام اين‌که آمريکا همچنان به دنبال براندازي جمهوري اسلامي است، با اعلام کاهش شديد طرفداران حمله به ايران تأکيد کرد: وضع دشوار موجود براي آمريکا، اين است که واقع‌گرايانه‌ترين راه براي سرنگوني رژيم ايران، روندي است که کنترل آن، خارج از توان آمريکاست. در اين مقاله آمده است: به رغم اعلام تمايل مداوم بوش براي دمکراتيزه کردن رژيم ايران، ابهامات مهمي درباره اجراي اين تمايلات و روش اين کار وجود دارد، اما با تهديد به جنگ دولت بوش، تجهيز تسليحاتي اقليت‌هاي قومي در ايران و حمايت مالي از گروه‌هاي اپوزيسيون، راجع به هدف براندازي حکومت اسلامي شکي نيست. اين تلاش‌ها به رغم امضاي توافقنامه الجزاير در سال 1981 است که منجر به آزادي گروگان‌هاي آمريکايي سفارت اين کشور در تهران شد و به دنبال آن، آمريکا تصميم گرفت ديگر روابطي با دولت ايران برقرار نکند. بي‌احترامي و اجراي اين توافق دو سويه از جانب دولت آمريکا، باعث بي اعتمادي ايراني‌ها به دولت آمريکا و ايجاد احساسات ضدآمريکايي در اين کشور شد. تاريخ روابط آمريکا و ايران در زمان قدرت هر دو حزب دمکرات و جمهوريخواه، نشان مي‌دهد که به رغم ادعاهاي آمريکا، مبني بر حمايت از آزادي و دمکراسي در ايران، اين کشور، هيچ‌گاه به طور واقعي اين کار را انجام نداده است. در اوايل دهه 1950، آخرين باري که ايران داراي يک دولت دمکراتيک مبتني بر قانون اساسي بود، آمريکا در اعمال تحريم‌هاي اقتصادي عليه ايران به خاطر ملي کردن صنعت نفت به انگليس پيوست. آنها با استفاده از ضعف اقتصادي و آشفتگي سياسي به دنبال اين روند، «سيا» را طراح کودتايي عليه محمد مصدق کردند و با بازگرداندن محمد رضا پهلوي از تبعيد، او را با مشتي آهنين به حکومت رساندند. سپس 25 سال پس از آن، آمريکا سازمان ساواک شاه را آموزش مي‌داد که يکي از مخوفترين سازمان‌هاي امنيتي جهان در زمان خود بود. بر خلاف ادعاهاي منتقدان جناح راست دولت کارتر، آمريکا تا روز آخر با قدرت تمام از شاه دفاع کرد و حتي زماني که رژيم به قتل‌عام مردم پرداخت، کمک‌هاي چشمگيري را به آنان داد؛ بنابراين، چندان عجيب نبود انقلابي که سرانجام به سقوط پادشاه‌ها منجر شد، زمينه‌اي ضدآمريکايي داشته باشد. علاوه بر اين، چون ابزارهاي سرکوب‌کننده شاه در سرکوب مخالفان خواستار دمکراسي و مذهبيون بسيار زيلذ بود، در نتيجه، اين مخالفان مذهبي بودند که به خاطر يکپارچگي ايجاد شده در مساجد پيروز مبارزه شدند. بنابراين، ماهيت اسلامي راديکال اين انقلاب، تحت تأثير تلاش‌هاي تحت حمايت شاه در کنترل جامعه و ايجاد اختناق بود. در نتيجه اين درس تاريخي، بسياري از اعضاي اپوزيسيون طرفدار در ايران، ديگر ادعاهاي واشنگتن براي حمايت از آزادي مردم ايران را جدي نمي‌گيرند. احتمال تغيير رژيم در ايران با توسل به تجاوز و اشغال مانند رخدادي که در عراق روي داد، ديگر به هيچ روي در واشنگتن مورد توجه نيست. نيروهاي مسلح آمريکا، ديگر ظرفيت ورود به چالشي ديگر را ندارند و راهي براي آنان در راستاي تجاوز و اشغال کشوري که از نظر مساحت و جمعيت بيش از سه برابر عراق است و مناطق کوهستاني بسيار بيشتري دارد، نيست. علاوه بر اين، بر خلاف ارتش عراق که سال‌ها درگير تحريم‌هاي نظامي شديد بود، نيروهاي نظامي ايران در سال‌هاي اخير، به خوبي مدرن و به روز شده‌اند و از سوي ديگر، تجربه عراق، ايده کنوني مطرح در واشنگتن را درباره ايجاد دمکراسي در کشورهاي خاورميانه‌اي توسط يک قدرت غربي با کمک اشغال، تجاوز، تحريک و جنگ‌افروزي را به شدت تضعيف و رد کرد. برخي از نومحافظه‌کاران آمريکايي بر اين باورند که حمله هوايي و موشکي به ايران، باعث ترغيب مخالفان رژيم براي قيام عليه دولت مي‌شود، اما در واقع، رهبران اپوزيسيون در ايران، تأکيد دارند که حمله به آنها، تنها باعث اتحاد مردم و دولت شده و توجيهي براي سرکوب‌هاي بيشتر در آينده خواهد شد. شايعاتي که مدت‌هاست مطرح است؛ مانند حمايت آمريکا از کردها، بلوچ‌ها و ديگر اقليت‌هاي قومي ايران، باعث افزايش خطر درگيري‌هاي قومي در گوشه و کنار ايران و افزايش سرکوبگري‌هاي دولت مي‌شود که البته اين تهديدها هم خطري جدي را براي رژيم ايجاد نمي‌کند. آمريکا به رخ دادن يک کودتا هم نمي‌تواند اميدوار باشد، چرا که عناصر حامي آمريکا پس از انقلاب، پاکسازي شدند و اميد به همکاري اين نهادها با آمريکا براي تغيير رژيم در کشور نفت‌خيزشان واقع‌گرايانه نيست. چيزي که تاريخ معاصر همواره آن را ثابت کرده، اين بوده است که مؤثرترين راه‌ها براي ايجاد تغييرات دمکراتيک به طور گسترده‌اي، ناشي از جنبش‌هاي غيرخشن است؛ مانند نهضت‌هايي که ديکتاتوري‌هاي گوناگوني را در کشورهايي مانند فيليپين، بوليوي، ماداگاسکار، چک، اندونزي، سيبري، مالي و ديگر نقاط سرنگون کردند. حتي مؤسسه خانه آزادي واشنگتن که نزديک به محافظه‌کاران است، تحقيقي کرده که پس از مطالعه 67 مورد تغيير از رژيم‌هاي استبدادي به دولت‌هاي دمکراتيک با درجات گوناگون در چند دهه گذشته، به اين نتيجه رسيد که اين تغييرات با تجاوزات خارجي تسريع نشده و به ندرت از راه اصلاحات همراه با خشونت انجام شده‌اند و در عوض، بيشتر آنها تحت تأثير سازمان‌هاي اجتماعي و مدني دمکراتيک و اقدامات غير خشن و ديگر ابزارهاي مقاومتي‌ مدني مانند اعتصاب، تحريم و اعتراضات دسته‌جمعي شکل گرفته‌اند. سال گذشته، کنگره آمريکا در اقدامي آشکار در تأييد اين مسئله، به درخواست دولت، تصويب کرد تا 75 ميليون دلار براي حمايت از گروه‌هاي گوناگون اپوزيسيون داخل ايران اختصاص يابد، هرچند بيشتر اين گروه‌ها نيز از سوي افراد مطرودي رهبري مي‌شوند که هيچ محبوبيت و حرف‌شنوي در ايران نداشته يا هيچ تجربه و آشنايي با اقدامات ريشه‌اي براي ايجاد يک دولت محبوب که بقاي دولت کنوني را به خطر بيندازد، ندارند. برعکس بيشتر اين گروه‌هاي مخالف در داخل ايران از اين کار آمريکا انتقاد کرده و اظهار داشته‌اند: اين کار باعث شده است تا رژيم ايران ادعا کند همه گروه‌هاي طرفدار دمکراسي و فعالان آنها، اجير و حقوق‌بگير آمريکا هستند. به رغم افزايش سرکوب‌ها در سال‌هاي اخير، ايران شاهد افزايش جنبش‌هاي اجتماعي و درخواست آزادي‌هاي بيشتر بوده است. سردمداران ايران به خوبي مي‌دانند که بزرگترين تهديد براي آنان از سوي آمريکا نبوده، بلکه از سوي خودشان است. در يک قرن گذشته، نهادهاي اجتماعي، نقش بسيار مهمي را در به چالش کشيدن حاکمان ايران داشته‌اند، به ويژه در انقلاب مشروطه (1907) و سرنگوني رژيم شاه در سال 1979... . رژيم ايران نيز با دريافتن اين روند، به تازگي اقدام به دستگيري عده‌اي از اين فعالان و پخش اعترافات آنان از تلويزيون کرد که هرچند اين اعترافات به شدت مورد ترديد است، نتيجه آن تقويت رژيم حاکم ايران و تضعيف نيروهاي دمکراسي‌طلب داخل ايران و تقويت اين بحث نومحافظه‌کاران آمريکايي بود که تنها نيروي نظامي خارجي قادر به آزادي ايران خواهد بود. با توجه به همه اين بحث‌ها، وضع دشوار موجود براي آمريکا، اين است که واقع‌گرايانه‌ترين راه براي سرنگوني رژيم ايران، روندي است که کنترل آن، خارج از توان آمريکاست. آمريکا در طول تاريخ، هميشه مي‌خواسته است با توسل به حملات نظامي، کودتا و ديگر ابزار به دست آوردن قدرت، اقليت‌هاي غيردمکراتيک رژيم‌ها را تغيير دهد و در برابر اين جنبش‌هاي مردمي غير خشن هستند که با قدرت دادن به اکثريت حامي دمکراسي، باعث تغيير رژيم مي‌شوند. در نتيجه، پر اميدترين راه همان مردم ايران هستند که به رغم سرکوب‌هاي دولت و پيامدهاي منفي تحريمات سرانجام، قادر به تغيير رژيم هستند، کساني که آمريکا توان کنترل آنان را ندارد. خبرنامه بازتاب

بنا بر گزارش‌هاي منابع غربي، اسرائيل در اين تأسيسات بمب هسته‌اي توليد مي‌کند و تاکنون نيز بيش از 200 کلاهک هسته‌اي که در اين تأسيسات توليد شده‌اند را در زرادخانه‌هاي خود انبار کرده است.

به رغم درخواست گروه‌هاي مدافع محيط زيست براي تعطيل شدن تأسيسات هسته‌اي اسرائيل، يک مقام ارشد برنامه هسته‌اي اسرائيل اعلام کرد، فعاليت تاسياست هسته‌اي «ديمونا» در جنوب اسرائيل ادامه خواهد يافت.

به گزارش راديو فردا، «الحنان (الي) ايبروموف»، درمصاحبه‌اي با شبکه خبري دوم تلويزيون اسرائيل گفت: «به رغم آن‌که تأسيسات هسته‌اي ديمونا 44 سال است فعاليت مي‌کند، تدابير امنيتي براي ادامه کار آن به عمل آمده و خطر نشت هسته‌اي از اين تأسيسات نمي‌رود.»

بنا بر گزارش‌هاي منابع غربي، اسرائيل در اين تأسيسات بمب هسته‌اي توليد مي‌کند و تاکنون نيز بيش از 200 کلاهک هسته‌اي که در اين تأسيسات توليد شده‌اند را در زرادخانه‌هاي خود انبار کرده است.

«شيمون پرز»، رئيس‌جمهوري اسرائيل که بنيانگزار اين تأسيسات بوده، مي‌گويد، اسرائيل از حس مسئوليت برخورداراست و هيچ کشوري را نيز تاکنون به کاربرد توانايي هسته‌اي نظامي، تهديد نکرده است.

اما گروه‌هاي مدافع محيط زيست مي‌گويند که خطر نشت مواد مرگبار هسته‌اي، منطقه‌اي که اين تأسيسات در آن قرار دارد را با خطر وقوع يک فاجعه بزرگ رو به رو کرده است.

خريد موشک‌هاي مدرن
هم‌زمان وب سايت روزنامه «يديعوت آحارنوت» گزارش داده است، اسرائيل براي تقويت توان دفاعي خود در برابر خطراتي که از ناحيه موشک‌هاي دوربرد مخالفان، اسرائيل را تهديد مي‌کند، موشک‌هاي مدرن تري خريداري خواهد کرد.

بنا بر اين گزارش، اسرائيل در نظر دارد موشک‌هاي جديد «پاتريوت» از سري «P.A.C3» را که ازسوي کارخانجات صنايع نظامي و هوايي امريکايي «لاکهيد مارتين» ساخته مي‌شود، خريداري کند که قدرت رهگيري آن درتعقيب موشک‌هاي زمين به زمين که از سوي گروه‌هاي مخالف اسرائيل شليک شود، بهتر از موشک‌هاي پيشين به کار رفته در سيستم‌هاي «پاتريوت» است.

اسرائيل درنظر دارد موشک‌هاي جديد «پاتريوت» از سري «P.A.C3» را که ازسوي کارخانجات صنايع نظامي و هوايي امريکايي «لاکهيد مارتين» ساخته مي‌شود، خريداري کند که قدرت رهگيري آن درتعقيب موشک‌هاي زمين به زمين که از سوي گروه‌هاي مخالف اسرائيل شليک شود، بهتر از موشک‌هاي پيشين به کار رفته در سيستم‌هاي «پاتريوت» است.
اين موشک‌هاي جديد مي‌توانند موشک‌هاي شليک شده از هواپيما و نيز موشک‌هاي هدايت شونده کروز را نيز هدف قرار دهند.

همچنين به گفته کارشناسان نظامي، 16 فروند ازاين نوع موشک‌هاي جديد را مي‌توان همزمان با هم از يک سيستم «پاتريوت» شليک کرد.
نخستين بار که پشت جبهه اسرائيل هدف موشک‌هاي ميان برد يک کشور قرارگرفت، درزمان جنگ سال 1991 و حمله نيروهاي بين المللي به عراق به دليل اشغال کويت از سوي صدام حسين بود.

در آن زمان، به دستور صدام 39 فروند موشک ميان برد از غرب عراق، شهرهاي مرکز اسرائيل را هدف قرار دادند.
گروه حزب الله نيز درجنگ 33 روزه سال گذشته بيش از چهار هزار فروند راکت و موشک کوتاه برد به سوي اسرائيل شليک کرد.

اما سيستم‌هاي آمريکايي «پاتريوت» و سيستم اسرائيلي «آرو» براي مقابله با موشک‌هاي دوربرد و بالستيک طراحي و ساخته شده اند.
مقامات اسرائيل مي‌گويند، درصورت وقوع يک جنگ با سوريه، ممکن است ارتش سوريه، از موشک‌هاي ميان برد خود استفاده کند.

حسن نصرالله نيز اخيرا اسرائيل را به کاربرد موشک‌هاي ميان برد براي هدف قراردادن سراسر اين کشور، تهديد کرد.

در عين حال، اسرائيل از افزايش قدرت موشک‌هاي دوربرد جمهوري اسلامي ايران نيز ابرازنگراني کرده است. به گزارش رسانه‌هاي اسرائيل، توانمندي سپاه پاسداران ايران درکاربرد موشک‌هاي «شهاب 3» پس از به کارگيري يک سيستم جديد کنترل از راه دور، به ميزان زيادي افزايش يافته است.

بنا بر اين گزارش، ايران اکنون مي‌تواند، شمار زيادي از موشک‌هاي «شهاب 3» را همزمان شليک کند و پس از شليک نيز جهت رهگيري آنها را دنبال کند.

رسانه‌هاي اسرائيل و خبرگزاري «آسوشيتدپرس» نوشته‌اند، ارزيابي ناظران نظامي اين است که ايران اين سيستم جديد را با کمک چين و کره شمالي به دست آورده است.

خبرنامه ي بازتاب

شبکه انگليسي بي بي سي قصد دارد تا سريالي با مضمون برنامه هسته‌يي ايران بسازد.

به گزارش ايسنا، اين سريال که اسپوکز (SPOOKS) نام دارد در ده قسمت از ابتداي پاييز از طريق شبکه بي بي سي پخش خواهد شد.

برنامه هسته‌يي ايران موضوع اصلي اين سريال است. در قسمت اول اين سريال يک مامور مخفي انگيسي با بمب‌گذاري در يک قطار سعي مي‌کند تا يک جاسوس را که ايراني مي‌خوانند را از بين ببرد در ادامه، شرايط منطقه ناپايدار خواهد شد و ماجراها و حادثه‌هاي زيادي براي شخصيت‌هاي اصلي داستان اتفاق خواهد افتاد.

گفتني است، سري‌هاي ديگر اين سريال پيش از اين نيز از شبکه بي بي سي پخش شده است و موضوع قسمت‌هاي مختلف آن داستان‌هاي پليسي و جاسوسي بوده است.

خبرنامه ي بازتاب

دولت فرانسه در ماه‌هاي اخير نشانه‌هايي از ناپختگي و نرمش نسنجيده و بي‌سابقه در برابر فشار کاخ سفيد از خود نشان داده است که ادامه آن بدون ترديد موقعيت پاريس را در اتحاديه اروپا تضعيف و موقعيت رقيبان اين کشور را تقويت مي‌کند.

تلاش آمريکا براي استفاده از موقعيت و نفوذي که فرانسه در اروپا براي خود دست و پا کرده، تاکنون به شکل‌هاي مختلف خود نمايي کرده است.

با اين حال فرانسه هر بار با زيرکي و تکيه بر ارزش‌هاي مستقل فرانسوي، از هم‌گام نشان دادن خود با سياست‌هاي کاخ سفيد طفره رفته بود.

در آخرين نمونه يعني اشغال عراق توسط آمريکايي‌ها - فرانسه از سياست‌هاي آمريکا فاصله گرفت و آن را ناقض حقوق و قوانين بين‌المللي دانست.

از زمان آغاز انتخابات سال جاري رياست جمهوري فرانسه شواهد حاکي از آن بود که آمريکا قصد دارد در هنگامه‌ تغيير جناح قدرت در پاريس، ظرفيت سياسي فرانسه در اتحاديه اروپا را به خدمت بگيرد و از آن در سمت و سوي سياست‌هاي ضدايراني خود بهره برداري کند.

بازشناسي جايگاه اروپايي فرانسه نشان مي‌دهد، موقعيت و نفوذ کنوني اين کشور که طمع طرف آمريکايي را بر انگيخته، ناشي از سياست‌هاي سنتي و مستقل پاريس و خودداري از همگامي با منافع خود خوانده آمريکايي‌ها بوده است، جايگاه و نفوذي که بدون ترديد در صورت گرايش پاريس به سياست‌هاي جنگ‌طلبانه کاخ سفيد، چون گذشته نخواهد بود.

موضعگيري متعادل‌تر ديگر کشورهاي عضو اتحاديه اروپا در برابر سياست‌هاي تحميلي آمريکا، به ويژه در مورد ايران، نشان مي‌دهد که فرانسه رفته رفته از همگامي با مواضع مشترک ديگر اعضاي اتحاديه باز مي‌ماند.

طرح موضوع تحريم اروپايي برضد ايران توسط برنارد کوشنر وزير امور خارجه فرانسه نيز از همين جنس است.

اين پيشنهاد اينک به جاي آن‌که نوعي ابتکار عمل از نوع فرانسوي بشمار رود، به همراه ديگر مواضع تند اخير فرانسه در واقع «ساز مخالف» دولت پاريس در اتحاديه اروپا است که نواي ناخوش آن در مجموعه نسبتا هماهنگ و آرام اتحاديه، بي‌ترديد شگفتي سياستمداران کهنه کار اروپايي را نيز بر مي‌انگيزد.