سلام  من نویسنده ی تازه ی این وبلاگ هستم . امید وارم که خوشتون بیاد.

 یک کبوتر سیاه   

 یک کبوتر سپید

        در کنار هم

             با دو قلب گرم

             با دو دست مهر

 روی ناودان خانه ی گلی ما

 لانه ای درست کرده اند

 از درخت و سنگ و گل 

    روز ها 

 بر زمین آفتابی حیاطمان

         راه می روند

 گاه در میان ابر

              چون دو نقطه ی قشنگ 

 ناپدید می شوند 

 شب دو باره ناودان خانه ی گلی ما 

 از صدای دوستی ان دو یار مهربان

 آن سپید و آن سیاه

 آن کبوتران

         شلوغ می شود

 آه،ای کبوتر سپید من!

 کاش

      مردمان روزگار ما

 چون تو

        یک دل سپید و ساده داشتند

        آی کودکان ساده ی سیاه!

               چه می کنید؟

 من دلم برایتان گرفته است.

                                                 (سلمان هراتی)

شبکه خبر دانشجو ـ سرویس بین الملل
	نخست وزیر رژیم صهیونیستی، ایهود اولمرت یکشنبه گذشته از مطرح کردن طرح تقسیم بیت المقدس در کنفرانس صلح خاورمیانه خبر داد و قائم مقام نخست وزیر این رژیم روز دوشنبه تلاش برای تقسیم را تلاش برای رسمیت دادن به رژیم غاصب صهیونیستی در میان اعراب و جامعه جهانی اعلام کرد.
	به گزارش «شبکه خبر دانشجو» به نقل از آسوشیتدپرس، ایهود اولمرت نخست وزیر رژیم غاصب صهیونیستی در جلسه هفتگی کابینه به اعضای کابینه اش گفت: در کنفرانس صلح خاورمیانه آمریکا که ماه آینده برگزار می‌شود از طرح تقسیم بیت المقدس که مولفه کلیدی در روابط اسرائیل و فلسطین است، حمایت خواهد کرد. ایهود اولمرت اضافه کرد: اگرچه مذاکرات با محمودعباس نتیجه ای نداشته است اما طرح صلح خاورمیانه آمریکا نخواهد توانست جایگزین صحبت مستقیم با خود فلسطینی‌ها شود. بیت المقدس که فلسطینیان خواستار تشکیل حکومتی به پایتختی آن هستند اکنون از موارد مناقشه آمیز بین طرفین است. قائم مقام نخست وزیر اسرائیل، در مورد این طرح گفت: شرق بیت المقدس و حومه آن که عرب نشین هستند به فلسطینی‌ها واگذار خواهد شد؛ در این تقسیم، بخشی از شهر را که رژیم غاصب قدس در جنگ خاورمیانه ای سال 1967 از اردن گرفته است به دولت فلسطین واگذار خواهد شد. رومون تعداد فلسطینی‌های ساکن شرق بیت المقدس و حومه را صد و هفتاد هزار نفر عنوان کرد و گفت: شهر بیت المقدس و حومه نباید به فلسطینی‌ها منتقل شود. قائم مقام نخست وزیر اسرائیل از مخالفت بعضی عناصر جنگ طلب کابینه اولمرت مثل لیبرمن از حزب بیتینو با طرح تقسیم خبر می‌دهد. رومن به رادیوی ارتش درباره موافقان می‌گوید: دوحزب مرکزی با طرح تقسیم موافقند و اکنون مهمترین هدف برای ما نگه داشتن دولت یهودی اسرائیل است. قائم مقام نخست وزیر رژیم غاصب قدس، هدف از انجام طرح را رسمیت دادن به رژیم غاصب قدس در جامعه جهانی و بخصوص میان دولت‌های عرب عنوان می‌کند تا ثبات و استقلال رژیم غاصب قدس در مناطق یهودی نشین تامین شود. بنا به گزارش مطبوعات فلسطین اشغالی، رومن خواستار واگذاری بعضی مناطق مورد مناقشه در جنگ شصت ساله بین طرفین به فلسطینیان شده است. گفتنی است اسماعیل هنیه، نخست وزیر دولت ضد صهیونیستی و مردمی فلسطین، کنفرانس صلح خاورمیانه ای آمریکا را تحریم کرده است و معاون دبیر کل جنبش جهاد اسلامی نیز از تشکیل کنفرانسی در دمشق در پاسخ به کنفرانس صلح خاورمیانه ای آمریکا در مریلند خبر داده است. محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین هم با اشاره به اینکه فلسطین بدون بیت المقدس معنا ندارد، تاکید کرد: فلسطینی‌ها به بهانه صلح حاضر به پذیرش هر خواسته ای نیستند./انتهای پیام/

به نقل از www.snn.ir

مؤسسه خانه آزادی واشنگتن، پس از مطالعه 67 مورد تغییر از رژیم‌های استبدادی به دولت‌های دمکراتیک در چند دهه گذشته، به این نتیجه رسید که این تغییرات با تجاوزات خارجی تسریع نشده و بیشتر آنها تحت تأثیر سازمان‌های اجتماعی و مدنی دمکراتیک و اقدامات غیر خشن شکل گرفته‌اند. یک پژوهشگر برجسته آمریکایی با اشاره به تاریخ اقدامات آمریکا در ایران و تحولات مختلف به وجود آمده در سیاست ایران، تأکید کرد که ابزار براندازی جمهوری اسلامی در کنترل آمریکا نیست. به گزارش سرویس بین‌الملل «بازتاب»، «استیفن زونس»، استاد علوم سیاسی دانشگاه سان فرانسیسکو و سردبیر بخش خاورمیانه‌ای Foreign Policy in Focus، در مقاله‌ای با اعلام این‌که آمریکا همچنان به دنبال براندازی جمهوری اسلامی است، با اعلام کاهش شدید طرفداران حمله به ایران تأکید کرد: وضع دشوار موجود برای آمریکا، این است که واقع‌گرایانه‌ترین راه برای سرنگونی رژیم ایران، روندی است که کنترل آن، خارج از توان آمریکاست. در این مقاله آمده است: به رغم اعلام تمایل مداوم بوش برای دمکراتیزه کردن رژیم ایران، ابهامات مهمی درباره اجرای این تمایلات و روش این کار وجود دارد، اما با تهدید به جنگ دولت بوش، تجهیز تسلیحاتی اقلیت‌های قومی در ایران و حمایت مالی از گروه‌های اپوزیسیون، راجع به هدف براندازی حکومت اسلامی شکی نیست. این تلاش‌ها به رغم امضای توافقنامه الجزایر در سال 1981 است که منجر به آزادی گروگان‌های آمریکایی سفارت این کشور در تهران شد و به دنبال آن، آمریکا تصمیم گرفت دیگر روابطی با دولت ایران برقرار نکند. بی‌احترامی و اجرای این توافق دو سویه از جانب دولت آمریکا، باعث بی اعتمادی ایرانی‌ها به دولت آمریکا و ایجاد احساسات ضدآمریکایی در این کشور شد. تاریخ روابط آمریکا و ایران در زمان قدرت هر دو حزب دمکرات و جمهوریخواه، نشان می‌دهد که به رغم ادعاهای آمریکا، مبنی بر حمایت از آزادی و دمکراسی در ایران، این کشور، هیچ‌گاه به طور واقعی این کار را انجام نداده است. در اوایل دهه 1950، آخرین باری که ایران دارای یک دولت دمکراتیک مبتنی بر قانون اساسی بود، آمریکا در اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه ایران به خاطر ملی کردن صنعت نفت به انگلیس پیوست. آنها با استفاده از ضعف اقتصادی و آشفتگی سیاسی به دنبال این روند، «سیا» را طراح کودتایی علیه محمد مصدق کردند و با بازگرداندن محمد رضا پهلوی از تبعید، او را با مشتی آهنین به حکومت رساندند. سپس 25 سال پس از آن، آمریکا سازمان ساواک شاه را آموزش می‌داد که یکی از مخوفترین سازمان‌های امنیتی جهان در زمان خود بود. بر خلاف ادعاهای منتقدان جناح راست دولت کارتر، آمریکا تا روز آخر با قدرت تمام از شاه دفاع کرد و حتی زمانی که رژیم به قتل‌عام مردم پرداخت، کمک‌های چشمگیری را به آنان داد؛ بنابراین، چندان عجیب نبود انقلابی که سرانجام به سقوط پادشاه‌ها منجر شد، زمینه‌ای ضدآمریکایی داشته باشد. علاوه بر این، چون ابزارهای سرکوب‌کننده شاه در سرکوب مخالفان خواستار دمکراسی و مذهبیون بسیار زیلذ بود، در نتیجه، این مخالفان مذهبی بودند که به خاطر یکپارچگی ایجاد شده در مساجد پیروز مبارزه شدند. بنابراین، ماهیت اسلامی رادیکال این انقلاب، تحت تأثیر تلاش‌های تحت حمایت شاه در کنترل جامعه و ایجاد اختناق بود. در نتیجه این درس تاریخی، بسیاری از اعضای اپوزیسیون طرفدار در ایران، دیگر ادعاهای واشنگتن برای حمایت از آزادی مردم ایران را جدی نمی‌گیرند. احتمال تغییر رژیم در ایران با توسل به تجاوز و اشغال مانند رخدادی که در عراق روی داد، دیگر به هیچ روی در واشنگتن مورد توجه نیست. نیروهای مسلح آمریکا، دیگر ظرفیت ورود به چالشی دیگر را ندارند و راهی برای آنان در راستای تجاوز و اشغال کشوری که از نظر مساحت و جمعیت بیش از سه برابر عراق است و مناطق کوهستانی بسیار بیشتری دارد، نیست. علاوه بر این، بر خلاف ارتش عراق که سال‌ها درگیر تحریم‌های نظامی شدید بود، نیروهای نظامی ایران در سال‌های اخیر، به خوبی مدرن و به روز شده‌اند و از سوی دیگر، تجربه عراق، ایده کنونی مطرح در واشنگتن را درباره ایجاد دمکراسی در کشورهای خاورمیانه‌ای توسط یک قدرت غربی با کمک اشغال، تجاوز، تحریک و جنگ‌افروزی را به شدت تضعیف و رد کرد. برخی از نومحافظه‌کاران آمریکایی بر این باورند که حمله هوایی و موشکی به ایران، باعث ترغیب مخالفان رژیم برای قیام علیه دولت می‌شود، اما در واقع، رهبران اپوزیسیون در ایران، تأکید دارند که حمله به آنها، تنها باعث اتحاد مردم و دولت شده و توجیهی برای سرکوب‌های بیشتر در آینده خواهد شد. شایعاتی که مدت‌هاست مطرح است؛ مانند حمایت آمریکا از کردها، بلوچ‌ها و دیگر اقلیت‌های قومی ایران، باعث افزایش خطر درگیری‌های قومی در گوشه و کنار ایران و افزایش سرکوبگری‌های دولت می‌شود که البته این تهدیدها هم خطری جدی را برای رژیم ایجاد نمی‌کند. آمریکا به رخ دادن یک کودتا هم نمی‌تواند امیدوار باشد، چرا که عناصر حامی آمریکا پس از انقلاب، پاکسازی شدند و امید به همکاری این نهادها با آمریکا برای تغییر رژیم در کشور نفت‌خیزشان واقع‌گرایانه نیست. چیزی که تاریخ معاصر همواره آن را ثابت کرده، این بوده است که مؤثرترین راه‌ها برای ایجاد تغییرات دمکراتیک به طور گسترده‌ای، ناشی از جنبش‌های غیرخشن است؛ مانند نهضت‌هایی که دیکتاتوری‌های گوناگونی را در کشورهایی مانند فیلیپین، بولیوی، ماداگاسکار، چک، اندونزی، سیبری، مالی و دیگر نقاط سرنگون کردند. حتی مؤسسه خانه آزادی واشنگتن که نزدیک به محافظه‌کاران است، تحقیقی کرده که پس از مطالعه 67 مورد تغییر از رژیم‌های استبدادی به دولت‌های دمکراتیک با درجات گوناگون در چند دهه گذشته، به این نتیجه رسید که این تغییرات با تجاوزات خارجی تسریع نشده و به ندرت از راه اصلاحات همراه با خشونت انجام شده‌اند و در عوض، بیشتر آنها تحت تأثیر سازمان‌های اجتماعی و مدنی دمکراتیک و اقدامات غیر خشن و دیگر ابزارهای مقاومتی‌ مدنی مانند اعتصاب، تحریم و اعتراضات دسته‌جمعی شکل گرفته‌اند. سال گذشته، کنگره آمریکا در اقدامی آشکار در تأیید این مسئله، به درخواست دولت، تصویب کرد تا 75 میلیون دلار برای حمایت از گروه‌های گوناگون اپوزیسیون داخل ایران اختصاص یابد، هرچند بیشتر این گروه‌ها نیز از سوی افراد مطرودی رهبری می‌شوند که هیچ محبوبیت و حرف‌شنوی در ایران نداشته یا هیچ تجربه و آشنایی با اقدامات ریشه‌ای برای ایجاد یک دولت محبوب که بقای دولت کنونی را به خطر بیندازد، ندارند. برعکس بیشتر این گروه‌های مخالف در داخل ایران از این کار آمریکا انتقاد کرده و اظهار داشته‌اند: این کار باعث شده است تا رژیم ایران ادعا کند همه گروه‌های طرفدار دمکراسی و فعالان آنها، اجیر و حقوق‌بگیر آمریکا هستند. به رغم افزایش سرکوب‌ها در سال‌های اخیر، ایران شاهد افزایش جنبش‌های اجتماعی و درخواست آزادی‌های بیشتر بوده است. سردمداران ایران به خوبی می‌دانند که بزرگترین تهدید برای آنان از سوی آمریکا نبوده، بلکه از سوی خودشان است. در یک قرن گذشته، نهادهای اجتماعی، نقش بسیار مهمی را در به چالش کشیدن حاکمان ایران داشته‌اند، به ویژه در انقلاب مشروطه (1907) و سرنگونی رژیم شاه در سال 1979... . رژیم ایران نیز با دریافتن این روند، به تازگی اقدام به دستگیری عده‌ای از این فعالان و پخش اعترافات آنان از تلویزیون کرد که هرچند این اعترافات به شدت مورد تردید است، نتیجه آن تقویت رژیم حاکم ایران و تضعیف نیروهای دمکراسی‌طلب داخل ایران و تقویت این بحث نومحافظه‌کاران آمریکایی بود که تنها نیروی نظامی خارجی قادر به آزادی ایران خواهد بود. با توجه به همه این بحث‌ها، وضع دشوار موجود برای آمریکا، این است که واقع‌گرایانه‌ترین راه برای سرنگونی رژیم ایران، روندی است که کنترل آن، خارج از توان آمریکاست. آمریکا در طول تاریخ، همیشه می‌خواسته است با توسل به حملات نظامی، کودتا و دیگر ابزار به دست آوردن قدرت، اقلیت‌های غیردمکراتیک رژیم‌ها را تغییر دهد و در برابر این جنبش‌های مردمی غیر خشن هستند که با قدرت دادن به اکثریت حامی دمکراسی، باعث تغییر رژیم می‌شوند. در نتیجه، پر امیدترین راه همان مردم ایران هستند که به رغم سرکوب‌های دولت و پیامدهای منفی تحریمات سرانجام، قادر به تغییر رژیم هستند، کسانی که آمریکا توان کنترل آنان را ندارد. خبرنامه بازتاب

بنا بر گزارش‌های منابع غربی، اسرائیل در این تأسیسات بمب هسته‌ای تولید می‌کند و تاکنون نیز بیش از 200 کلاهک هسته‌ای که در این تأسیسات تولید شده‌اند را در زرادخانه‌های خود انبار کرده است.

به رغم درخواست گروه‌های مدافع محیط زیست برای تعطیل شدن تأسیسات هسته‌ای اسرائیل، یک مقام ارشد برنامه هسته‌ای اسرائیل اعلام کرد، فعالیت تاسیاست هسته‌ای «دیمونا» در جنوب اسرائیل ادامه خواهد یافت.

به گزارش رادیو فردا، «الحنان (الی) ایبروموف»، درمصاحبه‌ای با شبکه خبری دوم تلویزیون اسرائیل گفت: «به رغم آن‌که تأسیسات هسته‌ای دیمونا 44 سال است فعالیت می‌کند، تدابیر امنیتی برای ادامه کار آن به عمل آمده و خطر نشت هسته‌ای از این تأسیسات نمی‌رود.»

بنا بر گزارش‌های منابع غربی، اسرائیل در این تأسیسات بمب هسته‌ای تولید می‌کند و تاکنون نیز بیش از 200 کلاهک هسته‌ای که در این تأسیسات تولید شده‌اند را در زرادخانه‌های خود انبار کرده است.

«شیمون پرز»، رئیس‌جمهوری اسرائیل که بنیانگزار این تأسیسات بوده، می‌گوید، اسرائیل از حس مسئولیت برخورداراست و هیچ کشوری را نیز تاکنون به کاربرد توانایی هسته‌ای نظامی، تهدید نکرده است.

اما گروه‌های مدافع محیط زیست می‌گویند که خطر نشت مواد مرگبار هسته‌ای، منطقه‌ای که این تأسیسات در آن قرار دارد را با خطر وقوع یک فاجعه بزرگ رو به رو کرده است.

خرید موشک‌های مدرن
هم‌زمان وب سایت روزنامه «یدیعوت آحارنوت» گزارش داده است، اسرائیل برای تقویت توان دفاعی خود در برابر خطراتی که از ناحیه موشک‌های دوربرد مخالفان، اسرائیل را تهدید می‌کند، موشک‌های مدرن تری خریداری خواهد کرد.

بنا بر این گزارش، اسرائیل در نظر دارد موشک‌های جدید «پاتریوت» از سری «P.A.C3» را که ازسوی کارخانجات صنایع نظامی و هوایی امریکایی «لاکهید مارتین» ساخته می‌شود، خریداری کند که قدرت رهگیری آن درتعقیب موشک‌های زمین به زمین که از سوی گروه‌های مخالف اسرائیل شلیک شود، بهتر از موشک‌های پیشین به کار رفته در سیستم‌های «پاتریوت» است.

اسرائیل درنظر دارد موشک‌های جدید «پاتریوت» از سری «P.A.C3» را که ازسوی کارخانجات صنایع نظامی و هوایی امریکایی «لاکهید مارتین» ساخته می‌شود، خریداری کند که قدرت رهگیری آن درتعقیب موشک‌های زمین به زمین که از سوی گروه‌های مخالف اسرائیل شلیک شود، بهتر از موشک‌های پیشین به کار رفته در سیستم‌های «پاتریوت» است.
این موشک‌های جدید می‌توانند موشک‌های شلیک شده از هواپیما و نیز موشک‌های هدایت شونده کروز را نیز هدف قرار دهند.

همچنین به گفته کارشناسان نظامی، 16 فروند ازاین نوع موشک‌های جدید را می‌توان همزمان با هم از یک سیستم «پاتریوت» شلیک کرد.
نخستین بار که پشت جبهه اسرائیل هدف موشک‌های میان برد یک کشور قرارگرفت، درزمان جنگ سال 1991 و حمله نیروهای بین المللی به عراق به دلیل اشغال کویت از سوی صدام حسین بود.

در آن زمان، به دستور صدام 39 فروند موشک میان برد از غرب عراق، شهرهای مرکز اسرائیل را هدف قرار دادند.
گروه حزب الله نیز درجنگ 33 روزه سال گذشته بیش از چهار هزار فروند راکت و موشک کوتاه برد به سوی اسرائیل شلیک کرد.

اما سیستم‌های آمریکایی «پاتریوت» و سیستم اسرائیلی «آرو» برای مقابله با موشک‌های دوربرد و بالستیک طراحی و ساخته شده اند.
مقامات اسرائیل می‌گویند، درصورت وقوع یک جنگ با سوریه، ممکن است ارتش سوریه، از موشک‌های میان برد خود استفاده کند.

حسن نصرالله نیز اخیرا اسرائیل را به کاربرد موشک‌های میان برد برای هدف قراردادن سراسر این کشور، تهدید کرد.

در عین حال، اسرائیل از افزایش قدرت موشک‌های دوربرد جمهوری اسلامی ایران نیز ابرازنگرانی کرده است. به گزارش رسانه‌های اسرائیل، توانمندی سپاه پاسداران ایران درکاربرد موشک‌های «شهاب 3» پس از به کارگیری یک سیستم جدید کنترل از راه دور، به میزان زیادی افزایش یافته است.

بنا بر این گزارش، ایران اکنون می‌تواند، شمار زیادی از موشک‌های «شهاب 3» را همزمان شلیک کند و پس از شلیک نیز جهت رهگیری آنها را دنبال کند.

رسانه‌های اسرائیل و خبرگزاری «آسوشیتدپرس» نوشته‌اند، ارزیابی ناظران نظامی این است که ایران این سیستم جدید را با کمک چین و کره شمالی به دست آورده است.

خبرنامه ی بازتاب

شبکه انگلیسی بی بی سی قصد دارد تا سریالی با مضمون برنامه هسته‌یی ایران بسازد.

به گزارش ایسنا، این سریال که اسپوکز (SPOOKS) نام دارد در ده قسمت از ابتدای پاییز از طریق شبکه بی بی سی پخش خواهد شد.

برنامه هسته‌یی ایران موضوع اصلی این سریال است. در قسمت اول این سریال یک مامور مخفی انگیسی با بمب‌گذاری در یک قطار سعی می‌کند تا یک جاسوس را که ایرانی می‌خوانند را از بین ببرد در ادامه، شرایط منطقه ناپایدار خواهد شد و ماجراها و حادثه‌های زیادی برای شخصیت‌های اصلی داستان اتفاق خواهد افتاد.

گفتنی است، سری‌های دیگر این سریال پیش از این نیز از شبکه بی بی سی پخش شده است و موضوع قسمت‌های مختلف آن داستان‌های پلیسی و جاسوسی بوده است.

خبرنامه ی بازتاب